Ontmoeting met de Chiriac familie

Reghin – 6 juni 2025

Vandaag gaan we naar de zigeunerwijk waar Boaz veel werk heeft verricht toen hij hier woonde. Vanuit de stichting hield hij er huiskringen en zocht de tieners op. Regelmatig was hij hier te vinden. Nu 6 jaar later kan je niet maarzo nog weer zo’n wijk inlopen, omdat je veiligheid niet altijd gegarandeerd is. Maar de wijk waar we vandaag naartoe gaan wel, omdat hij daar een paar contacten voor het leven heeft gelegd.

We hebben het over de familie Chiriac in deze wijk die bestaat uit 3 zussen (Zina, Veronica (en haar zoon Paul)
en Marinica. Als deze mensen je in een hart hebben gesloten blijf je daar ook altijd in. Één van die zussen “Zina”
heeft altijd veel voor Boaz klaargestaan.

We lopen door het centrum van Reghin en slaan dan een zijstraat in en zo ineens loop je tegen een sloppenwijk aan. Wat een contrast. Het land van zichzelf is een land van contrasten. Grote armoede en rijkdom leeft naast elkaar. Van een bijna vervallen huis met daarnaast een zelfde huis maar waar ineens een dikke porsche voor de deur staat. Maar zo ook de mensen in oude viezige kleding tot de prachtigste jurken. Zo loop je langs een oudere vrouw die bloemen zelf gekweekt probeert te verkopen voor een inkomen en daarnaast is een bruisend terras.

Aangekomen bij de familie Chiriac wordt Boaz met blijdschap ontvangen, wat een mooi weer zien. We horen dat Zina in het ziekenhuis ligt. Mienke Elisabeth kijkt haar ogen uit, hoe kun je hier wonen… De bank waar je op zit slaap je op. Water is een niet, dat moet je kopen in de winkel en geld hebben ze bijna niet. De woning is heel klein. Een krukje dient als tafel en her en der liggen wat kleren door de ruimte en buiten zie je dat o.a. het dak aan vervaning toe is.

Later op de dag zijn we onderweg om samen met Paul Zina te bezoeken. Na een beste klim, want alles loopt hier of heel erg omhoog of omlaag, komen we bij het ziekenhuis aan waar buiten op een bankje de 3 zussen bij elkaar zitten. Zina slaat de handen voor de mond, ze kan niet geloven dat Boaz hier echt is. Wat een warm weerzien.
En wat een bijzondere ontmoeting voor Mienke Elisabeth. Ze sluiten haar in haar hart en dat is een heel groot gebaar bij deze cultuur. Na samen gepraat, gelachen, elkaar bemoedigd en gebeden te worden we uitgenodigd om zondag bij ze te komen eten, echt typisch Roemeens eten krijgen we dan – Boaz watertand nu al – want hij weet hoe lekker dat zal zijn ;-). Ze hebben zo weinig en wat ze hebben willen ze delen. We hopen dat Zina er zondag ook bij kan zijn en anders gaan we haar met z’n allen weer bezoeken.

Je kan alles bezitten of bijna niets hebben. Dat doet je dan weer even stil staan waar het leven in het diepst om gaat. Het leven met Jezus, dat maakt rijk hoe je omstandigheden ook zijn en dat geeft je leven alle waarde.

De zigeuners worden gezien als het uitschot, maar voor God en dus ook voor ons zijn ze Koningskinderen!!